Dit weblog gaat verhuizen, of beter gezegd wordt voortgezet (vanwege de betere gebruiksvriendelijkheid xe9n reclameloosheid) op

http://paulbernhard.blogspot.com/

Sommige gedichten en foto’s zal ik gaan overzetten, irrelevante verouderde zaken zal ik hier verwijderen. Voor de enkeling blijft er best iets te neuzen over hier, maar voor de nieuwe bijdragen dien je naar het nieuwe blog te gaan.

Een groet, en misschien tot ziens,

Paul Bernhard

.

Reigers’  slag

.

Roerloos wacht het evenbeeld
om flitsend op te gaan in eigen spiegeling
Om tot de kern te raken moet hij zijn ogen
sluiten en zien op
~ zij

Wat na ontlading rest
is slechts een goudgerande zilverling
en gestild gevoel van honger
voor heel even
~ wij

.

.

april 2004 (herzien februari 2009)

,

.

.

.

.

Gestalte

.

Soms reiken ze hem een uitgestrekte hand

zijn dromen en demonen, maar eenmaal aangekomen

verwijlt hij er nog eenzamer, in dat eindeloze land

.

In de verte maait met zeis het silhouet

als hij zijn weg zoekt, onderscheidend steen van gneis, glas van ijs

Glimlachend valt hij uiteindelijk voorover

in het stalen amulet

.

.

(22 februari 2004) herzien 13 feb 2009

.

.

~

.

.

.

Staal van geluk

.

.

Hoeveel grote woorden zijn er te vermijden

de leegte xe9n de volheid van hen beiden, ach ja

gedroomd; natuurlijk. Het beeld van alle tijden

dat overleefde – de regels zwaar liet buigen

Daar waar handen in de diepte tussen kniexebn

naar on-scherpte leiden, klinkt een droge knik, die af tikt

vooruit, af en toe op de wang de wonde likt. Hoe kan

een staal geluk nog anders overtuigen

.

.

.

Ze scheurde haar denken in tweexebn
ravenzwart haar en de rug van haar hand
beschermden gedwee tegen de blik van
een hunkerende voyeur op zoek naar geweten
ergens tussen mond en handpalm gelegen. Adem

verwarm mij, mijn oksel, mijn lief
help mij de kou van mijn schouder te dragen
de glans van het ongewisse uit te dagen en de weexebn
van het verleden, pijlers die jou en mij schragen, als kleur
in onze donkere kamers, bewogen wegen over welke wij samen

tot licht ontwikkelen

.

.

xa9foto: warket  www.warket.punt.nl

De kleuren: grijs- en wittinten, grauwheid troef, het groen langs de wegkanten in de winter door regen en pekel verzwart tot winters verzet, een grote behoefte aan regen.

Zij zitten in de auto. Zoals zo vaak. Op dezelfde manier. Het is goed. Ze hebben lol, ze houden af en toe elkaars hand vast, ze knijpen even in elkaars been. Geen idee waarover het gesprek gaat; waarschijnlijk over niets, daar hebben ze patent op, zijn eeuwige onderwerpen achter zich, of hen, gelaten. Waarheen ze op weg zijn is ook niet duidelijk; wel dat ze een brug over moeten.

Een enorme stalen boogbrug doemt voor hen op. Twaalf banen asfalt worden acht, dan vier, met een scheiding in het midden voor het tegemoetkomende verkeer dat inmiddels door diezelfde scheiding  niet zichtbaar meer is. Het licht verandert, het stalen gebinte van de brug laat weinig licht door en steekt wit af tegen een donkergrijze lucht. Intussen geinen ze, en zijn gelukkig, met elkaar. Denken ze.

Plotseling vertraagt de tijd en gaat het beeld over in slow-motion. Helle, gelige waarschuwingslichten boven de rijbaan geven aan dat het beweegbare gedeelte van de brug, dat zich aan het einde van de boog bevindt, open zal gaan. x93Let op: Slagbomen dalen automatisch!x94 Dat soort kreten. Ze bevinden zich op de rechterrijstrook als hij remt, terugschakelt, en gas terugneemt. Ze hebben, zoals altijd, geen haast. Zo kan hij weer een kwartier stelen als ze voor de slagbomen moeten wachten, als een film die vertraagd is opgenomen en wordt afgespeeld, hij geniet er van; tijd is eeuwigheid.

Op dat moment scheert aan de linkerzijde hen een witte, ouderwetse Amerikaanse slee voorbij. Ze kijken elkaar in paniek aan, en dan weer recht vooruit. Even verderop verheft het wegdek zich reeds in de hoogte. Ervxf3xf3r lijkt de gesloten slagboom duidelijke taal te spreken. De neus van de slanke witte auto past er precies onder, schuift er onder en met een enorme klap vliegt de balk de lucht in, de auto rijdt met dezelfde snelheid ongehinderd onder de rood-witte gestreepte uiteenspattende resten door. Het bewegende brugdeel erachter, reeds in de lucht, lijkt zich plotseling zich te willen verzetten alsof het denkt: Zeg! Dit gaat zo maar niet! En alsof de brugwachter denkt, hxe9, wacht even, dit is gevaarlijk! laat hij de teugels vieren, proberend het wegdek op tijd te sluiten. Alsof hij dat zou kunnen. Want de tijd is stroperig. De enorme stalen klep, die eerder aan het open gaan was komt in een vertraagde beweging naar beneden, maar veel sneller dan normaal mogelijk is. Het kan het plotselinge controleverlies van de brugwachter niet aan. Kennelijk is het niet berekend op verschillende commandox92s ter rechter en linkerzijde van haar scharnierpunten, ze raakt uit het lood, en in plaats van recht en statig neer te dalen stort ze in xe9xe9n beweging schuinweg op het wegdek, vlak voor de op dat moment nog steeds in volle snelheid arriverende witte auto. Door al het geweld stuitert het brugdeel deel terug omhoog, de auto zo toegang verlenend tot de ruimte achter haar, die over de rand in het zwarte niets verdwijnt.

Terwijl ze in verbijstering toekijken hoe de auto is verdwenen in het donkere, passeren daarop links van hen enkele enorme vrachtautox92s. In volle vaart omdat hun chauffeurs denken dat de brug al weer dicht is rijden ze op het nu opnieuw neervallende brugdeel toe. En als ze in de gaten krijgen dat de weg behoorlijk geblokkeerd is door verwrongen staal en een brugdeel dat niet meer vlekkeloos sluit gaan ze vol in de remmen. Te laat. De opleggers gaan scharen, en boren zich, de xe9xe9n na de ander in elkaar en in het nog resterende neerstortende deel. Tegen dit geweld blijkt ook de rest van de brug niet bestand. Stalen boogspanten komen naar beneden, storten op de vrachtautox92s en rond de stilstaande auto van het onfortuinlijke in verbijstering toekijkende stel. Naast hen kruipt een bestuurder van een kleine bestelauto in het laadgedeelte van zijn auto in de hoop dat dit steviger is dan de cabine. Zij vertrouwen op hun eigen auto.

.

.

Laatst was hij

en moest er een derde bij

plotseling bang

iemand om zx92n hoofd

neer te leggen

vast te houden

al die mooie woorden

niet te verliezen

vaarwel te moeten zeggen

zonder dankzegging

Nu is hij, niets opgeschoten, afgeschreven

zijn eigenhandig x96 heden

voorbij

.

.

.

.

-

.

Hora

.

.

Heen
tikt stil de klok niet
bewegingsloos
vertelt ze haar
en mijn

Weer
beweegt haar

ik

slaat ze vertikkend

haar

en mijn

.

.

.

.

Jutten, over de rug geslagen of De velden van weleer

.

Wit glimt metalen tuig
dat uit de aarde steekt
naast bleek gebeente
gegeseld door de zon

Weet je, vroeg ik
waar te lopen en niet
in modder uit te glijden
als zij verkleind, verdwijnt?

Ik steek ontsteker in mijn zak
sla een touw om knook en vleugels
ademzucht en haal houweel
in xe9xe9n zwaai

doorheen rondom

.

.

~